Oh de Schelde!
De dijkgravin verscheen voor het eerst in 1931. De schrijver, Marie Gevers overleed vier jaar voor ik geboren werd. En toch voelde dit als een boek voor mij, bedankt Amber om het op mijn pad te brengen. En bedankt uitgeverij Weerwoord om het opnieuw uit te brengen.
Ik hou, net als Suzanna (de hoofdpersoon), van de Schelde. Als ik dood ben mogen ze me daarin uitstrooien. Suzanna gaat er nog verder in, zij verlooft zichzelf met de Schelde. Wat een vrouw!
De dijkgravin is voor ons, de huidige lezers, een inkijkje in een ver verleden. Het is ook een streekroman én een coming of age verhaal. Daarnaast is het echt een intense ode aan de prachtige natuur, een feministisch en empowered verhaal, een oproep om je hart én hoofd tegelijk te laten spreken én geeft het ons een inkijkje in het hoofd en hart van Marie Gevers zelf. Want Marie en Suzanna blijken veel gemeen te hebben.
Het nawoord van Stefaan van den Bremt, de vertaler, en dat van Annelies Verbeke (voorvechtster van vrouwen in de literatuur) maken dit boek nog boeiender. Weten dat de dijkgravin echt bestaan heeft is zo cool!
