De herinneringen van Hadrianus

Deze historische roman (1951) van de Belgisch-Franse auteur las ik n.a.v. mijn bezoek aan de Villa Adriana in Tivoli, iets oostelijk van Rome. Het boek deed me denken aan Pfeiffer's Alkibiades wegens de mooie poëtische taal en de thematiek, doch Yourcenar doorworstelde ik met meer gemak. Hadrianus (76-138 A.D.) is ook als mens mijns inziens meer toegankelijk, een humanistisch pacifist die na zijn belligerente voorganger keizer Trajanus voor langdurige vrede zorgde, de Pax Romana.

Hedonist én stoïcijn, vertelt Hadrianus als zieke zestiger zijn leven aan zijn opvolger Marcus Aurelius, hoe hij een einde stelde aan de Romeinse expansiezucht, infrastructuurwerken, monumenten en prachtige bouwwerken zoals het Pantheon en de Villa realiseerde, zijn reizen en interesse in (vooral Griekse) kunst, rituelen en magie, maar boven dit alles zijn innige relatie met de jonge Antinous en diens tragisch mysterieuze dood als nauwelijks twintiger.

In 1980 was Yourcenar de eerste vrouw die in de Académie Française werd opgenomen.