Over geloof, rouw, twijfel en liefde.

Kristien Hemmerechts vertelt hoe ze een aantal jaren geleden haar geloof terug vond. Ze beschrijft haar relatie met haar moeder, haar zus en haar goeie vriendin (en vervangzus ) Heddy Honnigman.

Wat mij vooral raakte was de nonchalante openhartigheid… het is alsof de auteur je gewoon een stuk van haar leven vertelt.

"Vrijuit kunnen praten zonder je woorden te wikken en wegen, en zonder je af te vragen of je niet te lang aan het woord blijft, of je mensen niet verveelt, is een luxe. Misschien is het ook een tikkeltje egoïstisch, want het betekent dat je geen rekening houdt met je toehoorder. Of je houdt wel rekening met die toehoorder, maar hij/zij moedigt je aan om te praten, hij/zij hoort je graag bezig. Tateren. Je tatert. Heerlijk is dat"

Lees zeker ook de tip van David Van der Maat