Raak

Met De berenvrouw veroverde Ramqvist mijn hart. Met Stof schudde ze heel mijn hart op.

Vanochtend nam ik voorgoed afscheid van mijn eerste grote liefde, die een jaar geleden weer in mijn leven kwam en heel snel weer een hele goede vriend werd. Gisteren ging ik met de trein naar zee om de golven mijn malende hoofd te laten leegspoelen. Op de trein heen en terug las ik Stof in twee rukken uit. De ideale plek, het perfecte moment voor dit boek.

‘Roman’ staat op de cover maar het leest als een inkijkje in een intiem dagboek. Van een jonge Zweedse vrouw die naar het andere eind van de wereld reist uit liefde voor een eiland maar er bodemloos valt voor een Jamaicaanse man.

En hoe vanzelfsprekend dat universele gevoel ook is, makkelijk is hun relatie niet. Zij heeft een partner die onderweg is naar daar. Als die relatie strandt zijn er nog genoeg andere obstakels: geld, afstand, tijd, een andere achtergrond, het koloniale verleden van ons, witte mensen, en een wereld die gemaakt lijkt om te verdelen en heersen in de plaats van ruimte voor verbinding te creëren.

Ik herkende zo veel: het hopeloos vallen voor, het kamertje in je hart dat iemand ondanks tijd en ruimte blijft bewonen, het hunkeren en verlangen, het willen maar niet kunnen.

Ramqvist schrijft zoals steeds heel teder, zinnelijk, visceraal, poëtisch, melancholisch en met een liefde voor mens en pen. Ontroerend mooi.