Overleven op zee - waargebeurd

Ik las het boek in het Engels onder de titel 'A marriage at sea', de Nederlandse vertaling is het verschenen als 'Een huwelijk op zee'.

'Solitude, when chosen, can feel like such a gift' (een citaat uit het boek), hoe ga je om met de eenzaamheid waar je niet voor kiest?

Hoe overleef je met z'n tweetjes stuurloos dobberend en overgeleverd aan de elementen in een reddingsvlot en rubberbootje op een gigantische oceaan? Dit is een weergave van wat Maurice en Maralyn Bailey overkwam in 1973 nadat hun boot zonk.

Het boek is geschreven door journaliste Sophie Elmhirst en dit is haar debuut. Ik had ergens wel gehoopt op een wat rijker taalgebruik, het blijft aanvankelijk wat afstandelijk en journalistiek aanvoelen, gaandeweg kwam ik wel meer in de schrijfstijl. Er zijn wel degelijk sterke stukken in het boek, deze nemen toe naarmate het boek vordert, de laatste delen raakten me het eigenlijk het meest. Maar vooral Inhoudelijk vond ik het bijzonder interessant: de kracht van het mentale, zowel in positieve als negatieve zin. Ook de terugkeer van het koppel naar de maatschappij vond ik boeiend: wat doe je in hemelsnaam met je leven na zo'n intense ervaring? En hoe kijk je er dan op terug, eens alles achter de rug is? Hoe is het om na al die tijd terug te keren naar de maatschappij waar je oorspronkelijk absoluut niet wilde vertoeven en die zelfs de reden was voor het kiezen voor een leven op zee...?