Moedig en kwetsbaar boek over liefde en verdriet
In Requiem voor een liefde blikt Kristien Hemmerechts terug op haar 3 echtgenoten
Samen met stadslezers Daphne Tuasela, Sven Reynders , Cath Luyten en Vanessa Broes mocht ik via Antwerpen Leest deelnemen aan de “bijzondere leesclub” op Booktopia. Het was tof!
Om goed voorbereid te zijn las ik het boek zelfs 2 keer kort na elkaar. Mijn exemplaar plakt nu helemaal vol post-its ;-)
Wat mij vooral raakte was de nonchalante openhartigheid van Kristien Hemmerechts. Ze stelt zich heel kwetsbaar op. Het is alsof ze je gewoon, als vriendin, een essentieel deel van haar leven vertelt. Sommige passages vond ik heel intiem alsof ik een dagboek las dat ik niet zou mogen lezen (Ikzelf gooide mijn eigen dagboeken weg maar vond onlangs dat van mijn grootmoeder…en heb het nog steeds niet durven lezen ;-)
Naast liefde, trouw en ontrouw vormen familiegeheimen een belangrijke rode draad. Voor een auteur die zo van taal houdt en zo graag open en eerlijk is, moet dat stilzwijgen soms bijna ondraaglijk zijn geweest:
“Stel je voor dat Primus wél naar boven gekomen was. Stel je voor dat ze allemaal naar boven waren gekomen. Dat ze hadden gezegd: Sorry, Kristien, het spijt ons dat we jouw verdriet, dat ook ons verdriet had moeten zijn, negeren. Het spijt ons dat we doen alsof dit drama niet is gebeurd. We zijn niet goed in aandacht voor problemen, voor het lastige, voor het onprettige. Het betekent niet dat we er niet aan denken, maar we praten er niet over, we maken er geen ruimte voor, we duwen het weg”
Daarnaast heb ik enorm genoten van haar taalgebruik. Ze zoekt telkens opnieuw naar de exacte nuance, herformuleert uitdrukkingen of wijkt uit naar het Engels of het Frans:
.
“Er bestaan ook uitdrukkingen voor: we houden het potje gedekt, we roeren er niet in, we halen het deksel er niet af." We hangen de vuile was niet buiten. Maar wat als die na al die jaren buiten aan de wasdraad hangt te wapperen? Heeft het zin om die alsnog gauw naar binnen te halen? “
“ Voor de buitenstaander is dat gemakkelijk, de buitenstaander weet precies hoe had moeten ingrepen, [...]Zo spreekt de Nederlandse buitenstaander, de Vlaamse zegt: Bij mij zou dat niet pakken. Of : Ik zou daar korte metten mee maken. Ik zou dit niet pikken”
“Ik voelde me verlamd. Verlamd, verdwaasd, verbijsterd. En niet te vergeten: Verstomd. Stunned. Gagged. “
In sommige passages is haar verdriet zo aangrijpend en beeldend beschreven dat je het niet meer vergeet:
“Vederlicht maakt het verlangen mij tot ik met een smak weer op aarde beland. Waarom zegt hij “nee”? Daarom. Gelukkig zijn mijn benen niet gebroken, gelukkig heb ik nog voeten die mij naar mijn auto kunnen dragen, en handen waarmee ik mijn autosleutel uit mijn handtas vis, het portier opentrek, instap, de auto start. […..] Zijns weegs en mijns weegs. Mijn afdruipweegs”
Sommige fragmenten vond ik bovendien grappig en herkenbaar:
“Knoop het goed in die slome oren van jou: als iemand jou niet wil, dan wil hij jou niet. Dan helpt er geen lievemoederen aan, ook geen sexy lingerie of push-up-bh, geen hoge hakken of roodgestifte lippen. Als een man je wil kun je in een patattenzak komen opdagen, hij zal je uit die zak sleuren om je op te peuzelen
Lees zeker ook de tip van Guido Van Wambeke