Een stem die te lang vergeten was
Acht jonge vrouwen studeren aan het Grimaldi-college in Rome, onder toezicht van nonnen. Ze delen hun hoop, hun geheimen en hun verlangen naar een ander soort leven. Maar naarmate het jaar vordert, lopen hun wegen uiteen — elk worstelt op haar eigen manier met vrijheid, plicht en de vraag wat er nog mogelijk is.
De Céspedes schreef dit in 1938, en het werd onmiddellijk gecensureerd door de fascistische autoriteiten — vrouwen die zo zelfstandig handelden, dat kon niet. Toch bleef het boek circuleren. Verbluffend hoe fris en modern dit aanvoelt: de spanning tussen gehoorzaamheid en zelfbeschikking, de onderdrukking van vrouwelijke intelligentie, de ambigue relaties met mannen. Het leest als een roman die vandaag geschreven had kunnen zijn.
Een stem die te lang vergeten was. Gelukkig is ze terug.
Dit boek is voor:
– wie houdt van meerstemmige, psychologisch rijke romans
– lezers die herontdekte vrouwenstemmen willen ontdekken
– fans van Elena Ferrante, Natalia Ginzburg of Tove Ditlevsen – wie geïnteresseerd is in vrouwen, fascisme en literatuur.
Synopsis
Acht jonge vrouwen wonen in een door nonnen gerund pension in Rome, terwijl ze studeren aan een bijbehorende katholieke onderwijsinstelling. Ze hebben allen hun eigen geheim en als uit elkaar groeien, blijken ze ook elk een eigen idee van een goed leven te hebben.
