Noodopvang voor vrouwen is nodig om een toxische relatie te kunnen beëindigen

Ciara voelt zich niet langer veilig bij haar man en besluit om samen met haar twee jonge kinderen weg te gaan. Ze heeft echter geen geld, geen werk en geen slaapplaats, zodat ze noodhulp opzoekt. Weggaan was niet simpel, wegblijven is nog moeilijker .

Dit verhaal wordt vertelt vanuit het standpunt van de vrouw. Van de lezer wordt verwacht dat je aanneemt dat de relatie niet gezond was, dat de man absolute onderdanigheid eiste, dat hij zijn vrouw minachtte, kleineerde en manipuleerde.

Het verhaal speelt zich af in Ierland niet in Vlaanderen, de sociale voorzieningen voor vrouwen die te maken hebben met onveilige thuissituaties en de wetgeving hieromtrent zullen zeker niet dezelfde zijn, maar nergens zullen vrouwen het makkelijk hebben.

Onderdrukking van vrouwen komt ook bij ons nog steeds voor. Heel wat vrouwen in deze situatie zijn voor alles afhankelijk van hun man, hebben geen geld, hebben geen contact met eigen vrienden of familie, hebben geen recht op een eigen leven. Weggaan vergt al heel wat moed, wegblijven lukt enkel via noodopvang en hulp van derden.

De strijd van de vrouw om weg te blijven, ook in zeer penibele omstandigheden, om zich te verzetten tegen haar man, om de rechtsgang aan te gaan, worden goed weergegeven. Ciara gaat leven, gaat onder uw vel zitten, met al haar twijfels, haar moed en doorzettingsvermogen, met al haar goede en foute beslissingen en met de liefde voor haar kinderen

Elke scheiding is anders, maar als beide partners het hard spelen, wordt het extra pijnlijk voor alle betrokkenen en met de sociale media wordt dit zeker niet eenvoudiger. Hopelijk is er dan ergens familie, een vriend of een lotgenoot die u kan helpen, waar je soms eens bij terechtkunt. Maar noodopvang en (rechterlijke) info is levensbelangrijk stelt dit boek.

Een niet zo vrolijk thema maar indringend en menselijk vertolkt. Hopelijk wordt je er nooit zelf mee geconfronteerd maar het blijft een realiteit, ook vandaag, ook bij ons. Onlangs werd er op het journaal gezegd dat er vandaag nog mensen zijn die vinden dat een man zijn vrouw af en toe mag slaan, in Vlaanderen, in 2026. Onbegrijpelijk. Onmenselijk. Dit is racisme.

Het organiseren van noodopvang voor deze vrouwen is levensnoodzakelijk. Dit boek lezen is kennis nemen van de problemen van deze mensen, even aanvoelen wat dit wil zeggen. Dit lijkt me zinvol. Ik raadt het dan ook iedereen aan.