De stilte van het gewone leven! Prachtig!

Het nieuwe verhaal van Elizabeth Strout speelt zich af in 2016. Artie Dam, een 57-jarige geschiedenisleraar, lijkt op het eerste zicht alles te hebben wat nodig is voor een gelukkig leven. Een groot huis, zijn vrouw Evie, een succesvolle zoon en leerlingen die hem bewonderen. Toch worstelt hij al geruime tijd met een diep gevoel van eenzaamheid en een moeilijk te verklaren verlangen om te sterven. Wanneer een lang verborgen familiegeheim aan het licht komt, ontploft er een bom onder zijn bestaan. Plots wordt Artie gedwongen zijn leven, verleden en identiteit in een heel ander licht te bekijken.

Wow! Voor dit boek schieten de superlatieven haast tekort. Strout combineert haar eenvoudige, toegankelijke schrijfstijl met hier en daar een prachtige woordenketting. Vooral de opbouw van het verhaal is origineel. Haar pen verspringt moeiteloos door de tijd en geeft de lezer af en toe al een glimp van wat de personages te wachten staat. Een opbouw die gemakkelijk storend zou kunnen werken, maar Strout beheerst haar vak zo goed dat het verhaal nergens aan kracht verliest. Integendeel, haar verhaal weet de lezer volledig mee te slepen. Toen ik het boek dicht sloeg, was mijn eerste gedachte dan ook: wanneer verschijnt het volgende boek van Elizabeth Strout? Zelden weet een roman mij zo mee te slepen, dit boek komt zonder twijfel bij mijn favorieten te staan.

Wie houdt van verhalen vol spectaculaire plotwendingen, zal hier misschien minder aan zijn trekken komen. Strout kiest bewust voor iets anders. Ze schrijft over echte mensen, met hun tekortkomingen, twijfels en tegenstrijdigheden. Artie Dam is geen grote held, maar een herkenbare man van vlees en bloed. En precies daarin schuilt de kracht van deze roman.

Opnieuw bewijst de schrijfster dat de grootste worstelingen zich afspelen in de stilte van het gewone leven.