Het levensverhaal van een vrouw in Java in de 19° eeuw

In deze roman wordt het levensverhaal vertelt van een jonge vrouw die leefde in Java in de 19° eeuw, toen het land nog een Nederlandse kolonie was.

Het hoofdpersonage is Isah, een vrouw die in 1850 werd geboren. De reistijd van Europa naar Java was lang en niet zonder gevaren, waardoor er veel mannen de reis maakten zonder hun familie. Er waren ook heel wat militairen en ook bij de hogere officieren reisden velen af zonder hun vrouw en kinderen.

De blanken voelden zich superieur zodat er een maatschappij ontstond gebaseerd op raciale tegenstellingen. Er was de Europese bovenlaag en een kleine lokale middenlaag, maar het overgrote deel van de inlandse bevolking waren de arbeid(st)ers die werkten in een stelsel dat dicht bij slavernij en lijfeigenschap lag.

Dit was zeker het geval voor de vrouwen die instonden voor huishoudelijke taken. Ze woonden bij hun “meesters” en waren rechteloos. Ze konden zonder enige reden ten allen tijde samen met hun kinderen op straat worden gezet. Blanken erkenden soms de kinderen die ze bij deze vrouwen verwekten, maar dit gebeurde meestal niet. Soms namen ze de kinderen af om ze een “blanke” opvoeding te geven en werd de moeder verstoten.

Bij de opening van het Suez kanaal in 1869 werd de reistijd veel korter waardoor meer blanke vrouwen naar Java kwamen. Heel wat inheemse vrouwen werden met hun kinderen op straat gezet, omdat velen niet wilden dat bekend werd dat ze met een inheemse vrouw hadden geleefd. Deze vrouwen vervielen hierdoor dikwijls in opperste armoede.

Er zijn, zeker in Nederland, al heel wat verhalen geschreven over deze periode, maar door het verhaal te vertellen vanuit het standpunt van de vrouw zelf, voel je het onrecht dat deze mensen werd aangedaan fysiek aan. Michielsen heeft heel wat opzoekwerk gedaan over de cultuur en de leefgewoonten en beschrijft dit in een nuchtere maar klare stijl, zodat het tastbaar wordt.

Een aangrijpend en beklijvend verhaal.

De keerzijde van het kolonialisme.