Wijs!

Als iedereen en hun moeder een boek leest is mijn goesting meestal al over. Maar als bepaalde mensen het lezen én goed vinden, ja dan moet ik het ook gelezen hebben.

De correspondente is zo een boek.

Twee belangrijke waarschuwingen voor je begint te lezen: als je begint kan je niet meer stoppen én als je het uit hebt wil je brieven gaan schrijven. Met andere woorden: begin niet aan dit boek als je sociale verplichtingen hebt.

Evans bedacht een concept en werkte dat meesterlijk uit. De correspondente bestaat uit alleen maar brieven (soms een email) en toch leest het als een verhaal. We volgen Sybil Van Antwerp (wat een coole naam hé) negen jaar lang door haar briefwisseling met uiteenlopende mensen: familie, vrienden, klantendienstmedewerkers, kinderen van vrienden, een decaan,… en één iemand aan wie Sybil wel schrijft maar die brieven verstuurt ze niet.

We leren haar kennen als een kordate, beetje norse vrouw maar ontdekken gaandeweg haar grote hart en engagement ten op zichte van de mensen die haar pad kruisen.

Net als velen onder ons was haar leven bezaaid met pijnlijke sh*t die haar gemaakt heeft tot wie ze nu is, met spijt van bepaalde beslissingen en fouten die ze gemaakt heeft. Dat ontdekken wij, net als de ontvangers van haar brieven, gaandeweg tijdens het lezen.

Dit melancholische boek staat vol wijsheid, schoonheid en ontroert vaak tot tranen toe. Het concept ‘stenen’ en het delen ervan is voor mij het allermooiste in het verhaal. Het lijkt me ook het belangrijkste om na te streven, voor een goed leven: mensen vinden om je stenen met te delen. En ja, ik begrijp, dat je nu niet snapt waar ik het over heb maar lees gewoon het boek. Je gaat me zo dankbaar zijn voor deze tip.