Nieuwe favoriet!

Er zijn zo van die schrijvers waarvan ik alle boeken lees, omdat hun werken voelen als een plek waar ik thuiskom. Deborah Levy, Maggie Nelson, Lidia Yuknavitch en Eileen Myles om er maar een paar te noemen. Eigenlijk lees ik hun boeken niet, ze komen op een ander niveau bij me binnen. Niet enkel via mijn ogen maar ook doorheen mijn ganse lichaam. Ze veranderen iets in mij.

Aan dat lijstje kan ik na het lezen van Het vormeloze ongemak Samantha Harvey toevoegen. Dat boek is genre-overschrijdend, essayachtig, heel persoonlijk én maatschappelijk relevant, feministisch, filosofisch én grappig.

Harvey is een zwemmer, net als de meeste van mijn favoriete schrijvers. Maakt dat hun werk zo meanderend, poëtisch, gelaagd en visceraal? Je moet je aan dit boek overgeven, je laten meedrijven op de wanhoop en frustratie door het slaapgebrek van Samantha. Je leeft met haar mee, voelt haar vormeloze ongemak.

Deze stream of conciousness betovert de lezer, beloont je en blijft nog lang in je hoofd nazinderen. Nu wil ik alles van Harvey lezen!