Boeiende en meeslepende familiekroniek

Vuistdikke romans die een boeiend verhaal vertellen over personages van vlees en bloed, dat zijn mijn lievelingsboeken.

Het verbond van het water stond al een hele tijd op mijn lijstje, maar het was de juiste keuze om dit boek op vakantie mee te nemen om me er helemaal door te laten opslorpen. Een warm en liefdevol boek, vol interessante weetjes, Indische geschiedenis, en medische en chirurgische handelingen die met zoveel weerzinwekkend detail zijn beschreven dat ik één keer zelfs letterlijk even op de zetel ben moeten gaan liggen om ervan te bekomen; aan mij is alvast geen dokter verloren gegaan. Geef mij maar de letterkunde, net als Philipose. De opium mag hij zelf houden. Het verbond van het water is zo’n boek dat mag blijven duren, waarbij die 900 bladzijden nog als te weinig aanvoelen, al had ik naar het einde toe een klein dipje, toen bleek dat het verhaal ook na het overlijden van twee lievelingspersonages nog een 200 (e-reader-)bladzijden doorging. Maar op het einde komt alles prachtig samen en las ik weer met ingehouden adem hoe Abraham Verghese de cirkel mooi rond maakt.

Ik heb ontzettend veel bijgeleerd over India, het kastesysteem, chirurgie, lepra, ‘De Aandoening’, en nog zoveel meer, maar bovenal heb ik een ontroerende, boeiende, meeslepende familiekroniek gelezen.