Zo puur, zo intens…
“Ik drukte tegen de baarmoederwand en beeldde me in dat hij terugduwde, onze handpalmen tegen elkaar aan, als in een droomachtig spiegelbeeld.”
Al tijdens de zwangerschap weet Tamarin Norwood dat hun kindje niet sterk genoeg zal zijn om te leven, maar tegelijk ook niet ziek genoeg om meteen te sterven. Wanneer Gabriel geboren wordt, krijgen ze slechts tweeënzeventig minuten samen. Tamarin Norwood beschrijft die korte tijd ingetogen, eerbiedig. Als lezer voelde ik zoveel nederigheid en dankbaarheid. Wat dit kleine boekje zo uitzonderlijk maakt, is de manier waarop de auteur verdriet verweeft met symboliek, rituelen en geloof. ‘Het lied van heel de wereld’ is uiteindelijk een geloofsbelijdenis van een moeder aan haar kind. “Jouw wereld, dat ben ik.” En zelden klonk liefde zo waar.
“Wij hadden hem zoveel harder nodig dan hij ons…”
Zoek zeker de Achtste Elegie van Rilke eens op, een tekst die echt allesomvattend is, alsof liefde en verlies deel uitmaken van een groter, mysterieus geheel. Ook het verhaal van de ‘mead hall’ blijft nazinderen door de prachtige symboliek.
Ik kan niet in woorden vatten wat ‘Het lied van heel de wereld’ bij mij teweegbracht. Zo mooi, zo intens… Bedankt Tamarin Norwood om je verhaal te delen.
“Gabriel behoorde, zo geloofde ik, heel erg tot de materie van de wereld, was eruit voortgekomen en er in minder dan een zucht naar teruggekeerd, en daar tussenin, veilig in zijn moeders armen, was alles wat hij van de wereld had gezien en dat geen materie was, zo wilde ik geloven, liefde.“
