Goestinggevend
Ik ben geboren in 1979, was een tiener in de nineties dus een echte mixtape-girl! En ja, ik heb die nog allemaal. Ook die van exen en te lang niet meer geziene vriendinnen. Niet in een geel koffertje, zoals in Mixtape wél in een rode doos. Een tijdje geleden kwam ik die per toeval weer eens tegen, vlak erna zag ik reclame voor Buelinckx boek; toeval bestaat niet!
Wat een tof boek is Mixtape: de cover is prachtig en de inhoud is ook om van te smullen. Aangezien het terug herfst is geworden, in mei, en ik net als Gloria (hoofdpersoon) een break-up aan het verwerken ben heb ik mij gisteren voor mijn houtkachel genesteld en het boek in één ruk uitgelezen. De dag voelde ineens wat minder grauw en mijn schermtijd was eens niet buitensporig. Win-win ;)
Er bestaan trucjes om een boek te laten opvallen, originele invalshoeken die je moeten overtuigen om net dat boek te lezen. Meestal zijn die flauw. Maar in dit boek geven ze het verhaal net dat even extra: de songtitels en tekstfragmenten, de beluisterbare playlist (Hannelore Knuts kan daar ook wat van) én de b-kant. Geregeld wordt er ook naar boeken en schrijvers verwezen; nog een pluspunt. Je kan wel merken dat Laura Buelinckx (net als ik) fan is van Coco Mellors en Sally Rooney, zonder dat haar boek een flauw afkooksel wordt.
De personages zijn tof, de gesprekken lijken uit het leven gegrepen, de gevoelens zijn herkenbaar, de muzieksmaak is geweldig en het boek leest superlekker weg. Ik heb zin in meer van Buelinckx.
Klein minpuntje: het boek had voor mij op pagina 248 mogen eindigen. Nu is het einde wat cliché sprookjesachtig…
