Er zit zoveel moois in dit boek over afscheid, overgave en rouw

“Rouw begint lang voor iemand sterft. Waarom schrijf ik dat hij zal sterven?”

‘De tussentijd’ van Dieter Honoré raakte mij vanaf de eerste zinnen door de schrijfstijl. Ik voelde meteen dat ik zou gaan genieten van dit boek, ondanks het zware thema. Taal en woorden vormden voor mij de rode draad in dit relaas, ook als die woorden niet altijd werden uitgesproken.

“Sommige artsen kijken hem in de ogen en zien daarin zoveel hoop dat ze zacht meebuigen in zijn verlangen om een uitzondering op de regel te vormen. Andere dokters, de meeste, kijken opzij, naar hun boekenkast of computerscherm waarop geen wetenschappelijke basis te vinden is voor hoop.”

Naast het taalgebruik en de schrijfstijl werd ik ook getroffen door de herkenbaarheid. De kankerdiagnose van een naaste, het opgroeien in de jaren zeventig, de nuchterheid van de vorige generatie waarbij grote woorden achterwege blijven… Ook confronterend, want wat weet ik eigenlijk echt van mijn ouders uit de tijd voor ik werd geboren? En wat is er nog onuitgesproken en zou ik toch graag horen of zeggen?

“Zo vaak al had hij gezegd dat alles was gezegd, dat wij het zelf ook waren gaan geloven.”

Maar ik werd ook geraakt door ‘Erbarme dich’ van Bach, Chronos en Kairos, ossentong in madeirasaus… er zit echt zoveel moois in dit boek over afscheid, overgave en rouw. Ook de vormgeving en de opbouw zijn goed doordacht. Zeven jaar, een jaar, een seizoen, een dag… en uiteindelijk vloeien begin en einde samen, is de cirkel rond.

“Zelfs een ongelovige als jij heeft voor een ongrijpbaar verdriet al eens iets nodig dat groter is dan zijn eigen nietige zelf.”

‘De tussentijd’ gaat verder dan woorden kunnen reiken. Het heeft veel teweeggebracht bij mij. Gelaagd, raak, subtiel, eerlijk, nuchter… Een boek naar mijn hart.

“Ik wil de woorden terug die verhalen over wie hij was, niet wie hij zou zijn geworden.”