VERdwaal in de wereld van Yasmin Namavar
Het debuut van Yasmin Namavar is een bundel om traag te lezen. De gedichten scheppen een hele eigen wereld met prachtige beelden die je niet altijd moet begrijpen, maar des te meer kan voelen. Bijvoorbeeld onderstaande strofe:
ik trek een lange jas aan, veel te groot
en draag hem zesentwintig jaar, sleep hem over keien bergpassen, door bossen
sleep hem door het gangpad van een drukke tram
als het regent loopt mijn capuchon vol, mijn haar in een knot, nat op mijn hoofd
hier groeit mijn eigen gelijk, een maretak verstikt zichzelf nooit
Sommige gedichten komen dan weer binnen als een mokerslag, vooral waar de dichter schrijft over het afscheid van haar vader en daarbij ook onderzoekt hoe ze van elkaar verschillen. Zo bijvoorbeeld onder het gedicht dialoog waar op de linkerbladzijde het gedicht 'mijn stem' staat en op de rechterbladzijde het gedicht 'zijn stem'. De strofe die mij bijbleef, is de eerste strofe van het gedicht 'het vu ziekenhuis':
dit is het bed van mijn vader
dit is geen rouwadvertentie
dit is geen handleiding voor afscheid
dit is mijn vader
Waar de dichter de neiging heeft om soms te strooien met adjectieven, houdt ze dit heel sec en puur waardoor de strofe nog meer afsteekt tegenover de rest van de bundel.
Kortom, ik heb er van genoten om me te laten meenemen in de wereld van Yasmin Namavar.
