Er is een reden waarom klassiekers klassiekers zijn

Er is een reden waarom klassiekers klassiekers zijn. En het loont meer dan de moeite om die af en toe nog eens vast te pakken. Neen, niet alleen vastpakken, maar ook lezen. Zo schafte ik me recent de nieuwe uitgave van De trein der traagheid aan van Johan Daisne. De Gentenaar geldt als één van de grondleggers van het magisch realisme in de Nederlandstalige literatuur.

En die voor een goed magisch-realistisch boek zo bijzondere sfeer weet Daisne als geen ander vanaf het begin in het verhaal in te weven. Op subtiele wijze kom je in een wereld terecht waar veel niet klopt, zonder dat je er dadelijk de vinger op kan leggen.

Eens je in het boek begonnen bent, is het onmogelijk om het weg te leggen. Het leest dus al een …, juist ja, trein. Toen ik het boek als tiener - verplicht en dik tegen mijn goesting - moest lezen, begreep ik er niets van en was het enige positieve aan het hele werk dat het eindelijk uit was. Nu heb ik van elk moment genoten en vond ik het jammer dat het niet langer duurde.

Tip: neem de suggestie in het voorwoord van Rob Van Essen ten harte, lees eerst het boek (opnieuw) en dan zijn ondertussen tot nawoord verworden introductie.