Je herleest bij elk nieuw verdriet

Hoe ga je om met hét einde en de herinneringen en het lijden die daaraan voorafgaan? Als auteur door er een boek over te schrijven. Zoals Gospodinov, maar niet met het rouwen centraal, wel het leven.

Tussen de eerste zin 'Mijn vader was een tuinman' en de laatste zin 'Ik weet niet wat ik moet doen met Pasen en Kerstmis, met alle feestdagen en namiddagen die nog moeten komen' , een verhaal dat zich in woorden kleedt, evengoed realiteit als fictie.

Een veelkantig verhaal. Warme en verwarrende herinneringen. Gereconstrueerde gesprekken uit soms banale fragmenten. Reflectie over leven en dood. Vreugde en verdriet. Hoop en wanhoop. Intiem en universeel. Troost vanuit het anders samen-leven en weerstand tegen het definitieve van de dood.

De rode verhaaldraad is de groene tuin van de vader, een gepassioneerde tuinman. De tuin als symbool van leven, telkens opnieuw enthousiast spitten, zaaien en wieden... als symbool van langzame verdwijning nu de verwildering is ingezet door het wegvallen van de regisseur.

Met heel veel warme mini-verhalen van een authentieke vader en een dankbaar herinnerende zoon.

Een boek dat je raakt in zijn herkenbare menselijkheid. In de liefde van een zoon voor zijn vader... in het afscheid nemen... in de troost die herinneringen kunnen bieden.

Je leest het als een empathische gids bij je eigen manier beleving van afscheid nemen.

Je herleest het bij elk nieuw verdriet.