Herkenbaar, ontroerend, lief en grappig

Bart Moeyaert beschrijft zijn kinderjaren in korte, levendige fragmenten. Als jongste van 7 broers is hij altijd een beetje het buitenbeentje, die niet altijd mag meedoen, die nooit kan winnen, die niet alles begrijpt…. Het boekje is herkenbaar, ontroerend, lief en grappig.

Het mooiste vond ik dat, ondanks alle kwajongensstreken en kleine ruzietjes, in het boek vooral duidelijk wordt hoe ze allemaal “als 1 geheel” bij elkaar horen en hoeveel respect en de liefde er is voor elkaar en voor de familie

“Eruit!’ riep onze moeder. Ze meende het.We klommen achter elkaar de kuil uit, en mopperden binnensmonds. We hielden onze schep op zo’n manier vast dat we daarmee Felicity de kuil in konden meppen zodra ze één verkeerd woord zou zeggen.‘Blij dat je hebt verteld wat ze aan het doen waren, Felicity,’ zei onze moeder. ‘Zo’n kuil is gevaarlijker dan de hele kustweg en de kusttram samen.’ Ze legde haar arm over Felicity’s schouders, alsof ze ons had verruild voor een dochter, en zei dat we het gevaar stante pede moesten dichtgooien, vóór het vanzelf dichtklapte met iemand erin”

‘Maar soms lijkt rommel alleen maar rommel,’ merkten we op. ‘Die zak met springveren is een deel van iets groots, die metalen dingetjes blijven geen metalen dingetjes, en die sinaasappelkist lijkt een sinaasappelkist, maar het is een stuk van iets wat gebouwd zal worden. Binnenkort.’En dan logen we niet. In de tijd van de grote schoonmaak kwam er altijd wel een moment dat we rechtop in bed gingen zitten en hardop over onze verlangens vertelden. Het waren meestal verlangens die we konden vastpakken, zoals een fiets, een hengel, of een trein op batterijen”

Voor een heel uniek interview met Bart Moeyaert verwijs ik graag naar de Podcast “Drie boeken” van Wim Oosterlinck ( aflevering 122 van 20 maart 2022)