Hoe fake is jouw familieverhaal?

Zowat een jaar geleden begon ik uit nieuwsgierigheid onderzoek te doen naar mijn eigen stamboom. Een van mijn voorouders zou, volgens de overlevering, de onechte zoon zijn van een kasteelheer. Ik was onmiddellijk in de ban. Het voorbije jaar bracht ik ettelijke uren door in stoffige archieven, op zoek naar onomstotelijk bewijs van mijn adellijke afkomst.

Toen las ik De beste families van Kathleen Vereecken. Als auteur van onder meer historische romans raakte ook zij geïnspireerd door een familieverhaal over een van haar voormoeders en ging op onderzoek uit. Al gauw bleek een cruciale schakel in haar stamboom niet te kloppen.

Wat volgde was een reeks ontdekkingen waarbij Vereecken van de ene verbazing in de andere viel. Ze beschrijft hoe ze, na de aanvankelijke teleurstelling over het valse familieverhaal, ingewijd wordt in de wereld van de genealogie. Ze leert over het ontstaan en de functie van familieverhalen, over de onmetelijkheid van haar eigen familiegeschiedenis en over het verschil in betrouwbaarheid tussen een mannelijke en een vrouwelijke bloedlijn.

Dwars doorheen het relaas van haar ontdekkingen weeft ze het verhaal van haar eigen afkomst. Ze schildert portretten van haar ouders en grootouders, vertelt openhartig over de verbondenheid die ze voelt met haar eigen geschiedenis en geeft de lezer inkijk in wat haar als schrijver het meest fascineert. Ze doet dat in een taal die even vloeiend als treffend is. Het lijkt alsof ze tegenover je aan tafel zit en je dit alles in één adem vertelt.

Voor mijn verhaal blijkt het slimmer te zijn om op zoek te gaan naar een boerenknecht dan naar een kasteelheer. Maar ook als je zelf niets met stambomen hebt, dan durf ik te wedden dat dat na het lezen van dit boek zal veranderen!