(2023)

In een prachtige taal die zelfs in vertaling betovert, evoceert Cognetti na het optimisme van 'De acht bergen' de donkere sfeer van het afgelegen bergleven. De twee vrienden zijn dit keer twee broers, Fredo en Luigi, die mekaar na zeven jaar terugzien om de erfenis te regelen na de dood van hun vader. Een bloeddorstige verwilderde hond is het leidmotief en symbool van een gemeenschap ontredderd in een overweldigende, maar door vervuiling en toerisme bedreigde natuur.

Drank, geweld, en toch ook veel nostalgie en treurnis om de teloorgang van de schoonheid: de uitgedroogde en chemisch geschonden bergrivier, het nakende kappen van het bos om een skipiste aan te leggen, het algemene verval.

Het laatste hoofdstuk heet 'De slag van de bomen' en is een beschrijving in versvorm van het vellen van de dappere bomen, die zich verweren in dit slagveld, maar..."Aan een stronk ontspringt / de kruin van een berk...". De zwangerschap van Luigi's vrouw Elisabeth kan de lezer dan ook zien als de cyclus van het zich steeds vernieuwende leven.