Immens mooi!

Met Collectief Bezet lezen we één keer per maand samen. Telkens op een andere plek, in een zelfgekozen boek. Je begrijpt dat de boekkeuze voor zo een dag belangrijk is: je wil een beetje cool overkomen én je wil een boek waar je je echt aan kan overgeven.

Wat had ik goed gekozen. Begin midden einde is prachtig. Ik zit nog in de midden-fase na mijn (of is het ‘een’?) scheiding en in de begin-fase van rouw om een goede vriend die plots overleed. Mijn hart staat dus wagenwijd open en is langs alle kanten gebroken. Mijn hoofd is druk en vol en leeg en overprikkeld. Dingen komen niet aan of veel te hard.

De roman (is het dat wel?) kwam perfect binnen. In die twee uur las ik een derde, daarna ging ik alleen koffiedrinken en las verder en vanochtend las ik het voor mijn zwemsessie uit. Op minder dan 24 uur verslond (en ja, dat is het meest gepaste woord) ik 352 pagina’s. Wat zelfs voor mijn een record is.

Over de plot, het verhaal, zelfs over de vorm wil ik niets zeggen. Mijn woorden zijn daar niet mooi genoeg voor. Wat ik wél wil zeggen: ik las de laatste tijd een aantal boeken die kunstig geconstrueerd waren; indrukwekkend maar ze raakten me totaal niet.

Luiselli creëerde met Begin midden einde een perfect kunstwerk. Een roman die zo veel meer is dan dat. Die zoals de medusa op de (prachtige cover) lijkt te zweven, licht te geven, gevaarlijk is maar ook oneindig mooi. Het is een boek over vroeger, helemaal van nu en voor later, zo veel later nog, gun ons een later mensen.

Als ik zeg dat ik veel heb onderlijnd is dat zo, maar nu onderlijnde ik als een gek, soms hele pagina’s. Ik stuurde naar veel vrienden stukje door. Raadde het boek al aan verschillende mensen aan. Ik schreef er boodschappen in aan mijzelf, aan mijn overleden vriend en aan Valeria. Ik bewaar er een blad in van de boom waaronder ik zat. Enkel een polaroidfoto ontbreekt. Moge dit boek een voorspelling zijn, een voorteken.