Biofictie

Araya noemde ik biofictie, wel Araya 2 is dat ook. Al leest en ‘kijkt’ het als een intiem inkijkje in een dagboek, het is zoals op de cover staat een beeldroman.

De tekenstijl van De Witte is nu nog mooier, tederder, gedetailleerder. Araya worstelt nog steeds en ik ook (wie niet) dus deze graphic novel raakte me weer hard. En bevat geen AI-content, vind ik ook een belangrijk pluspunt.

Ikzelf ben wit en cis, niet-hetero, geboren en getogen in het dorp waar ik al 47 jaar woon en toch herken ik het me in het niet thuis voelen, anders zijn. Het lange pad van uit de kast komen (voor jezelf), de onzekerheden, het belang van vrienden, de undercut, de foto’s van vroeger die het allemaal al in zich hadden, het aarzelen om graag te zien zijn ook dingen die op mij van toepassing zijn.

Araya 2 ontroert nog meer. En of het nu biofictie is of niet, in al zijn eigenheid is het verhaal ook universeel, herkenbaar voor een grote gevarieerde groep mensen.

Christina Araya De Witte is véél: als artiest én als mens. Dat toont ze wederom een daardoor gaat ze met dit boek zo veel harten beroeren.