Zacht verhaal over jarenlange rouw

Treurwil werd al dikwijls aangeraden. Lees vooral eerst de tips van Anne Correwyn, Hugo Van Raemdonck, Saskia Imbert en André Oyen.
Zelf wil ik graag toevoegen dat ik vooral geraakt werd door de bijzondere manier waarop de auteur op zoek gaat naar troost in muziek, literatuur, herinneringen én de manier waarop anderen rouwen . Telkens opnieuw haalt hij daar een beetje hoop en positiviteit uit. De manier waarop hij de “dans van Stéphane Voirin" beschrijft vond ik bijvoorbeeld echt ontroerend mooi … ( zoek het filmpje even op als je het nog niet kent)
“Stéphane Voirin begint te dansen. Eerst alleen, maar niet alleen. Voirin danst met in zijn lege armen zijn vrouw van wie hij zonet afscheid heeft genomen. Het is een imaginaire dans, hij zet zijn stappen, voorzichtig, hij wil niet op de tippen van Agnès’ dansschoenen trappen, hij leidt, ze draaien rond, zijn rechterhand zit achter haar onzichtbare rug, zijn linkerhand, dat zie je nu, met die duim op zijn wijsvinger, is zo gevormd om haar hand, net zo voorzichtig, vast te houden. Zorgzaam begeleidt Stéphane zijn dode vrouw Agnès. Nat King Cole zingt het toch zelf: ‘Toi qui ne m’avais pas répondu, je sais que ne m’avais pas cru. Et pourtant me voilà, tu peux avoir confiance en moi.’ Hij zal niet struikelen, zij zal niet struikelen: tu peux avoir confiance en moi. Ze draaien rond en, zo gaat dat op alle dansvloeren van de wereld, als iemand de dans heeft ingezet, stappen andere koppels mee. Aangestoken door de muziek.”

Ik raad dit boek zeker aan aan iedereen die iemand heeft verloren maar als het heel recent is, zou ik even wachten.