Fantasy met intriges, maar vooral ook: plezier

'The Raven Scholar' stond al een tijd op mijn leeslijst, maar ik durfde er niet aan beginnen. Het boek wordt omschreven als 'epische fantasy', het werd genomineerd voor de prestigieuze Hugo-award en de auteur is vooral gekend omwille van historische fictie - een genre waar ik een haat/liefde-relatie mee heb. Ik geef eerlijk toe dat ik, als relatief beginnend fantasy-lezer, behoorlijk geïntimideerd was.

In 'The Raven Scholar' ontmoeten we Neema Kraa, een jonge vrouw van bescheiden afkomst die in het begin van het boek een keuze maakt die haar leven zal bepalen. We volgen haar tijdens haar ontluikende carrière en ontdekken samen met haar mysterieuze moorden en politieke intriges. Er is ook een intrigerend romantisch subplot, waardoor het boek soms als 'romantasy' omschreven wordt. Weet, dat als je dit boek zou lezen hierom, dat dit een zeer beperkt deel van het plot uitmaakt en dat dit dus een zeer fantasy forward verhaal is. Dit boek, het eerste van een reeks, focust zich qua inhoud voornamelijk op een strijd om keizer te worden, met alle intriges die daarbij gepaard gaan.

Uiteindelijk bleek mijn angst voor niets, want dit was één van mijn favoriete boeken die ik in 2026 gelezen heb:

- De schrijfstijl van Hodgson spreekt me enorm aan; de personages zijn aantrekkelijk geschreven met af en toe wat 'tongue in cheek' en 'banter' wat het toch wel lijvige boek direct lichter maakt.

- Het is een unieke fantasy setting, waarbij personen acht paden kunnen bewandelen genoemd naar een aantal dieren (Raven, Fox, Tiger,...) die een aantal van hun intrinsieke krachten benadrukken. Er zijn heel wat vetes en vooroordelen tussen de verschillende 'huizen' of paden.

- Dit boek bevat een heel eigen fantasy setting, maar een aantal typische elementen kwamen terug, wat voor mij zorgde voor herkenbaarheid en kapstokken - zoals bijvoorbeeld de verschillende dieren die wat aan 'huizen' doen denken of de strijd om het keizerschap wat aan dodelijke spelen doet denken. Toch hadden deze 'typische tropes' een voldoende eigen invulling om authentiek en origineel aan te voelen.

- Hoewel het inderdaad een epische fantasy is, voelde het op geen enkel moment bombastisch of zwaar aan. Het boek las heel vlot weg en op het einde voelde ik dan ook een groot verdriet dat ik (toch voor even - het tweede boek is nog niet gepubliceerd) afscheid moest nemen van de personages.