Boosmakend!

Na jaren geen thrillers meer te hebben gelezen begon ik een paar jaar geleden voorzichtig opnieuw met enkele van mijn (toen) favoriete schrijvers. De ene viel al beter mee dan de andere. Sommige leken me er in al die jaren op achteruit gegaan. Anderen werden nog beter.

Slaughter is er zo één: elk boek overtreft ze zichzelf en wordt ze nog beter! Stille geheimen is geweldig goed. En super spannend, hard, morsig, lastig, pijnlijk, triest, maatschappijkritisch, feministisch, met diepmenselijke personages en geheimen, zo veel geheimen.

Het verhaal speelt zich wederom in North Falls af en sheriff Emmy en haar zus Jude werken weer samen. Qua persoonlijke (super boeiende) ontwikkelingen gaat het verhaal verder waar Gebroken engelen is geëindigd. Maar voor lezers die nu pas inhaken is het ook goed te volgen. Karin Slaughter laat hier en daar wat informatie vallen die maakt dat nieuwe lezers kunnen volgen en oude fans hun geheugen wordt opgefrist, zonder dat het vervelend aanvoelt.

Zo veel verhaallijnen, gebeurtenissen, personages hun lot grepen me naar de keel, braken mijn hart, maakten me boos en triest. De wereld is rot, mensen maken elkaar kapot op manieren die ze soms niet eens beseffen, en daarnaast lopen er ook individuen rond die gewoon door en door slecht zijn. Maar daartussen bevinden wij ons, mensen die dan weer zwart dan weer wit zijn, met onze geheimen groot en klein. Slaughter slaagt erin om al die nuances trefzeker op papier te zetten. Ze sleept je mee in een verhaal dat je niet meer loslaat.

Stille geheimen is een boek dat het ritme van je dagen gaat bepalen, het bonzen van je hart beïnvloedt en je boos maakt, ook als je het al lang boek uithebt.