Boeiend!
Met onze boekenclub Boekenlijsters lazen we Ik die nooit een man heb gekend en dat boek greep me zo aan dat ik heel graag Orlanda wou lezen. Ook wel omdat ik een grote Virginia Woolf fan ben, maar tot mijn schaamte Orlando nog niet gelezen heb…
Heel blij dat uitgeverij Orlando dit boek opnieuw heeft uitgebracht. Het verscheen voor het eerst in het Frans in 1996 en in het Nederlands in 1997. Lang geleden dus. Blij dat er nu opnieuw zo veel aandacht voor Harpman is.
Hoewel 1997 al een hele tijd geleden is, verschoot ik toch van de sneer naar ‘die stompzinnige operaties’ op pagina 16. En dat gevoel bleef aan me kleven doorheen de rest van het boek.
Ik kon me heel goed inleven in Aline; ook ik was een meisje dat volgens mijn moeder veel te jongensachtig was. Ik mocht niet met mijn benen open zitten, niet fluiten, geen handen in mijn zakken, liefst geen broeken dragen,… En ja: rechtopstaand kunnen plassen mét een piemel was iets dat ik ook wel heel graag eens wou meemaken.
Wat mij, ondanks mijn grote wilskracht niet is gelukt lukte Aline wél: zij kon in het lichaam en de geest van Lucien kruipen. Hoe mooi, spannend, verwarrend, geil én boeiend dit is lees je in Orlanda.
Harpman’s ervaring als psychoanalytica geeft haar personages extra vorm en inhoud. Ze doet je ook nadenken over hoe we gender zien en hoeveel belang we eraan hechten. Ik heb nu nog meer zin om Woolf’s Orlando te lezen.
