Waanzinnig mooi!
Sommige boeken zijn zo goed dat je er eigenlijk niets over wil schrijven. Omdat alles zo banaal klinkt in vergelijking met het meesterwerk dat je las.
Anna Bailey schreef zo een boek. Diens Onze laatste wilde dagen is één van de beste boeken die ik in 2026, nee in mijn hele leven, las.
Het is een vies, vuil, donker, onheilspellend, pijnlijk en triest boek. Maar daarnaast is het een prachtige ode aan een Amerika dat kreunt onder armoede, verslaving, verwaarlozing (de verwoesting door orkaan Katarina is nog steeds zichtbaar), droogte, vervuiling, corruptie, politiegeweld, racisme en zo veel meer. Die ode komt tot uiting in de beschrijving van de prachtige natuur, de vanzelfsprekendheid van gastvrijheid, het samengaan van geloof en bijgeloof,… De liefde van de van oorsprong Britse schrijver voor dit soort van gemeenschap, op zo een soort (in dit geval fictieve) plek schemert door op elke pagina. De (online) kritiek die hen kreeg is onterecht. Bailey woonde jaren in een soortgelijke plaats, dat merk je ook aan alles dat hen schrijft.
Het verhaal is naast spannend en meeslepend ook melancholisch en weemoedig. Het zit vol geweldige, moedige personages. Ze zijn niet enkel goed of fout. En zelfs van de mensen die eerst afkeer oproepen ga je op de duur intens houden. Niet van allemaal hoor, maar toch.
Bailey schets alles heel gedetailleerd: gevoelens, personages, dialogen,… Hartverscheurend en zielsontwapenend. Ik onderlijnde de meest rake dingen die me inzichten gaven over mensen in mijn omgeving én over mijzelf. Het is een ode aan vriendschap en opwijkende (positief afwijkende) mensen.
Qua setting doet het een beetje aan Where the crawdads sing denken. Prachtig boek én dito film. Maar Onze laatste wilde dagen gaat er los over qua schoonheid en ontroering. En dat wil wat zeggen want ik ben dol op dat boek én die film. Iemand: koop de filmrechten! Of ook niet want hoe doe je dit pareltje eer aan? Ik las dit boek met een voortdurende krop in mijn keel, knoop in mijn maag en tranen die die klaar waren om te vallen. Het raakte mij zo hard, op zo veel manieren.
Giga fan; van het boek en Anna Bailey. Ik wil alles van hen lezen, verslinden, tot mij nemen in welke vorm dan ook.
