Het eiland van...

Weer een nieuw deeltje in de geweldige Terloops-reeks van Uitgeverij Van Oorschot. Ons geheime eiland las voor mij persoonlijk als het minst fijne boekje in de serie. Maar dat ligt aan mij en kan zelfs als een pluspunt gelden.

Tuinman en haar partner Starik gingen 12 jaar lang naar hetzelfde eiland, hetzelfde dorpje en (meestal) hetzelfde appartement op vakantie. Zeven jaar na het overlijden van F. later gaat Vrouwkje alleen naar het eiland. Maakt ze hun wandeling, tegen de traditie in op een zonnige dag. En hoewel ze alleen is is F. er heel de tijd bij. In haar hoofd praat ze met hem, vertelt ze hem (en ons) wat ze ziet. Maar is dat wel nodig, is hij niet alziend nu, vraagt ze zich af.

Dezelfde reis steeds opnieuw samen maken, helemaal opgaan in jullie kleine tradities, blij worden als er dingen opnieuw gebeuren, minuscule veranderingen opmerken in de omgeving, lachen om grapjes die alleen jullie begrijpen,… Dat maakt een relatie extra mooi en het afscheid dubbel pijnlijk. Je verliest ook iets van jezelf.

Net dat stukje herken ik (bij mij door een scheiding) én daarom voelde ik me vaak lastig tijdens het lezen. Wat dus wil zeggen dat Tuinman mijn ziel heeft geraakt met haar woorden, en dát is het pluspunt.

Ik peddel blijkbaar ook nog ergens tussen het eiland van verlies en het eiland van herstel…