Elke dag komkommertijd en toch geen spijt: het boek over twee bijzondere vrienden dat ik niet schreef maar graag geschreven zou hebben.

Een zeer lovende recensie over Leonard en Hungry Paul deed me meteen in een kritische kramp schieten, zo van ‘het zal wel’. Maar ik geef het grif toe, ja, het is echt een steengoed boek.

Het gezapige en trage bestaan van de twee vrienden Hungry Paul (gelukkig niet vertaald) en Leonard is de rode draad in het verhaal. In dit boek geen grootse gebeurtenissen, de twee dertigers leiden een voorspelbaar leven en wonen nog bij hun ouders. Op donderdagavond spelen ze bordspelen, de ene is postbode, de andere schrijft encyclopedieën, ze zijn wars van ambitie en van FOMO hebben ze nog nooit gehoord. In al hun eenvoud spreken hun stilte en loyaliteit. Ze ‘zijn’ gewoon. Ze hebben niets te bewijzen ook niet wanneer hun leven door een aantal onverwachte gebeurtenissen wordt opgeschud. (Geen spoilers hier)

Maar wat het boek echt optilt tot meerdere eer en glorie is de originele en verfrissende schrijfstijl van Rónán Hession. Zijn wijze, soms grappige, originele maar bovenal wondermooie zinnen zinderen nog lang na en nodigen uit tot reflectie over ons jachtige leven waarin alles druk, druk, druk moet.

Precies daarom begon ik expres het lezen uit te stellen en trager te lezen, want ik wilde niet dat het over en uit was, ik wilde nog wat méér tijd doorbrengen met Hungry Paul en Leonard. Het afscheid van deze twee introverte, bijzondere mannen met een hoek af, viel me zwaar. Ik vraag me nog steeds af hoe het nog met ze zou zijn: Is Leonard nog samen met Shelley en hoe vergaat het Hungry Paul als stille woordvoerder van de mime vereniging?

Tot slot eindig ik met dit mysterieuze citaat want

“Wellicht is het bovenstaande interessant voor je”.