De weg zelf, is het werk
Ik ga ineens met de deur in huis vallen, ik ben waarschijnlijk de minst spirituele persoon die je ooit gaat tegenkomen. Dat dan net ík dit boek ooit gekocht heb, blijft ook voor mij eigenlijk nog altijd een raadsel. Vorig jaar, tijdens onze jaarlijkse uitstap naar Breda, zo’n vaste gewoonte waarbij mijn vrouw en ik naar één van onze favoriete boekhandels gaan, viel mijn oog op de cover, waar ik direct op verliefd was. Nu, ik heb dat vaker met covers, maar als de inhoud me niet bevalt, blijft het meestal gewoon staan in de winkel. Waarom net dit boek dan toch meeging? Geen idee. Uiteindelijk belandde het een jaar lang in de boekenkast.
Nu ik, stap voor stap, uit een depressie aan het kruipen ben, heb ik het uiteindelijk vastgenomen. En ja, de timing zat goed… dit boek was exact wat ik nodig had.
Het speelt zich af in het 18e-eeuwse Japan (een eeuw en een land dat me ontzettend boeit) en volgt het leven van Hakuin, een zenmeester die midden in zijn angsten staat, twijfelt, verschillende keren bijna breekt en elke keer zijn eigen weg terugvindt. Nu, niet dat ik ineens een boeddhist geworden ben, maar toch raakte heel het verhaal iets in mij. Dit boek gaat eigenlijk veel meer over angst, verlies, discipline en het zoeken naar betekenis wanneer alles wat je vanzelfsprekend vond begint te schuiven.
Met de vele gedichten in het boek en de schrijfstijl op zich heeft het iets poëtisch, zonder ooit echt zweverig te worden.
Soms traag en meditatief, soms hard en confronterend. Af en toe wat ongemakkelijk.
Op sommige momenten voelde het alsof ik samen met Hakuin door mijn eigen innerlijke vulkanen aan het wandelen was. Geen snelle oplossingen, geen makkelijke antwoorden. Alleen blijven gaan. Oefenen en vooral...volhouden.
Dat een roman over een zenmeester mij, iemand die even spiritueel is als de gemiddelde theelepel, zo kon raken, zegt eigenlijk genoeg.
