Zijn tijd vooruit
Wat een prachtige titel en wat een ontroerend mooie cover. Ik zocht het even op en die cover blijkt ontworpen te zijn door Boris Snauwaert. Op zijn site zag ik dat ik al een paar van zijn boek(covers) in huis heb, die ik ook mooi vond. Ik ben dus een fan zonder het te weten…
Niets groeit in het maanlicht is een indrukwekkend boek. Vooral omdat het voor het eerst verscheen in 1947. De hoofdpersoon is een (minder jong dan ze lijkt maar toch nog jonge) vrouw die haar levensverhaal vertelt aan een complete onbekende. Als een soort van biecht, een ‘stream of conciousness’. Wat het zo indrukwekkend maakt is dat een vrouwelijke schrijver (vooral in die tijd) een vrouwelijke hoofdpersoon zo veel tijd, aandacht en ruimte laat opeisen.
Het verhaal is intens, het zit vol: seks, overspel, abortus, breipriemen, op straat moeten slapen, eenzaamheid, verdriet en geweld. Veel ellende en problemen maar dat alles wordt op een vrij emotieloze, laconieke toon gebracht. De toon van iemand die zich bij haar leven heeft neergelegd. Ze is niet sympathiek maar wel heel eerlijk en openhartig. En dat maakt indruk.
Blij dat er de laatste tijd zo veel oudere boeken van vrouwelijke schrijvers opnieuw worden uitgebracht. In het geval van Uitgeverij De Geus telkens met prachtige covers.
