Liefde op latere leeftijd
De
man van Jozefien is 7 jaar geleden gestorven na een slepende ziekte.
Ze heeft nog steeds een gevuld leven en maakt kennis met Simon. Hun
gesprekken leiden tot meer toenadering.
Het
boek is geschreven in de ik-vorm. Het is geen biografie, maar de
schrijfster weeft wel feiten uit haar eigen leven door het verhaal.
Er worden ook brieven en mails weergegeven, wat de intimiteit van het
verhaal versterkt en je mee gaat leven met de hoofdpersoon.
Jozefien
is 80 en houdt nog
steeds van haar overleden man, in de tegenwoordige tijd, wat voor haar echter niet
betekent dat er geen plaats meer is om iemand anders lief te hebben.
Het is hierdoor niet enkel een verhaal over liefde op latere leeftijd
maar ook over rouwen, door het verlies van je partner, een
onvoldragen kind, je ouders.
Waar
liefde voor ouderen al een moeilijk thema is, is lichamelijke liefde
een taboe. Het “hoort niet”. Greta Vandenborne geeft in dit werk
aan dat het wel degelijk mogelijk is, dat ook oudere mensen nood
(kunnen) hebben aan aanraking, genegenheid en liefde.
De
hoofdpersonen zijn mensen die actief bezig zijn met kunst, Jozefien
schrijft en geeft lezingen, Simon schildert en beiden houden ze van
muziek en musea. Kunst, zeker de liedjesteksten van Leonard Cohen
worden veelvuldig vermeld, daar ze een essentieel deel uitmaken van
hun leven, wat nog versterkt wordt door de poëtische taal van de
schrijfster.
Het
is een eerlijk verhaal over de verwondering, het zoeken naar
evenwicht, de twijfel en aantrekking. Verliefdheid is nog steeds
mogelijk, ook na een gevuld leven, ook op latere leeftijd.
Een ingetogen en openhartig werk over een beladen item.
