Liefde in tijden van verlies
“Mijn tante Colette - Valérie Perrin’ ****
Het zal je maar overkomen. Je krijgt een telefoontje van de politie. Je moet je tante komen identificeren. Ze is overleden. Maar dat is onmogelijk, wie stierf er dan drie jaar geleden? Wie is dan met haar naam begraven? En waarom verdween Colette van de aardbodem?
Agnès, filmregisseur en nog altijd rouwend om haar man die haar dumpte voor een jonge actrice, keert terug naar het dorp van haar tante, waar ze als kind haar vakanties doorbracht. Ze ziet er haar vroegere vrienden terug, met hun geschiedenis. Van een vroegere vriend van Colette krijgt ze een koffer vol cassettebandjes die haar tante voor haar heeft ingesproken. Hieruit blijkt dat de wat stille en ouderwetse schoenmaakster, los van haar passie voor het plaatselijke voetbal, onvermoede geheimen had… Een leven waarin liefde en angst, allebei even heftig, niet los gezien kunnen worden van elkaar.
En het is nog niet voorbij…
Hoofdstuk na hoofdstuk duiken we dieper in een schokkend, af en toe ook vertederend, verborgen verleden.
Wat doet verlies met een mens? En niet alleen met tante Colette. Wie overkomt het niet? De ene al vaker of pijnlijker dan de andere…
De ene kiest de weg van de opofferende liefde, geeft liever dan te ontvangen, want hoe weet je dat het deze keer wél zal blijven duren? De andere kiest de weg van een alles verterende haat.
En soms is wraak nemen wat je het liefste zou doen, maar je bent geen moordenaar. Of wel? Of ben je laf?
Hoe tekenen moeders hun kinderen, en als een kind gelittekend is, kunnen anderen dat verhaal dan bijsturen?
En hoe zorgt het ene kind voor het andere? Kan het een levenstaak worden en vind je daar ook je eigen geluk in?
De band tussen Colette en haar broer Jean, van kinds af met een uitzonderlijk muzikaal talent, de latere vader van Agnès, is hartverwarmend, onvoorwaardelijk.
Zo zijn er nog een aantal personages die je zonder aarzelen in je hart sluit.
En is daar naast angst en haat ook plaats voor een randje begrip voor de gewetenloze daders?
Een meeslepende roman die een mix is tussen thriller en familiesaga.
Het verhaal speelt op verschillende tijdsniveaus, waardoor de spanning wordt opgerekt tot het einde.
Valérie Perrin heeft een vlotte pen en schrijft hier en daar wijze zinnen om bij stil te staan, maar dat wist ik al van haar ‘Vers water voor de bloemen’, waardoor de verwachtingen hoog gespannen waren.
Het boek is opnieuw een pageturner, die je tot het einde in de ban houdt.
Anderzijds is er hier en daar misschien net iets te veel toeval, zijn er net te veel dramatische verhaallijnen door elkaar… Maar dan denk ik aan een recensent die jaren geleden naar aanleiding van een van mijn jeugdromans dezelfde opmerking maakte en ik dacht: man, het is slechts het topje van de ijsberg! Dat denk ik nu opnieuw. Dit is de wereld. Shit happens. Maar de liefde gelukkig ook.
