Tweezaamheid

“Mijn koningin - Jean-Baptiste Andrea” *****

In het hoofd van Shell is iets niet mee gegroeid. Hij is niet gewoon, en daarom ook zo buitengewoon, maar de meeste mensen vinden het alleen maar lastig om met hem samen te zijn. Op zijn zachtst gezegd.

Je hebt ook de pesters, die je al te graag vernederen. En de onzichtbare kwade geesten die je te slim af moet zijn. Genoeg voor Shell om zijn hoofd te laten knetteren en dan komt hij niet uit zijn woorden. En nu is er dus sprake van dat hij weggestuurd zal worden.

Zo ver zal de jongen het niet laten komen. Hij vertrekt wel zelf, zonder iets te zeggen, en komt pas terug naar huis als hij een man is geworden.

Wat buiten Viviane is gerekend (of net niet?) die hij ontmoet.

Viviane met haar fonkelboze ogen en de liefste leugens die hij toch maar gelooft, want anders verbreek je de betovering en die hebben ze allebei hard nodig. Zo’n kinderen zijn het.

Beloftes mag je ook niet breken, en toch gebeurt het, ondanks alle goede wil.

Een kleinood. Poëtisch, subtiel, vleugjes humor, schrijnend.

Veel veelzeggend wit tussen de woorden.

De verbindende kracht van gedeelde eenzaamheid.

Een rilling over je ruggengraat.

Net zoals toen ik, misschien veertig jaar geleden al, een artikel las over die gelijkaardige jongen die bijna hetzelfde overkwam, maar omdat hij geen Viviane had, gaf ik hem in mijn versie een oma, en de titel kan ik niet verklappen want dan verraad ik ook het slot van Andrea’s verhaal.

Lees het, bal je vuisten, huil, glimlach.

Een prachtige afsluiter voor dit jaar.

Nu ligt Alba de Céspedes' turf Zoals zij het ziet op mijn nachtkastje om van Oud naar Nieuw te gaan.