Mooi omwille van de sfeer, de taal en de instelling van de verteller

Aan het woord is een jonge theatermaakster die in Nederland woont, maar opgroeide in Frankrijk. Ze keert terug naar haar ouderlijk huis in Frankrijk. Daar wonen de drie generaties uit haar predikantenfamilie onder één dak: haar dementerende opa was ooit predikant, haar vader is dat nog steeds, al kampt hij momenteel met een burn-out. Ook haar broer staat op het punt ingewijd te worden maar begint te twijfelen aan zijn roeping.
Wat dit boek zo bijzonder maakt, is de manier waarop de verteller kijkt. Je komt maar weinig te weten over wat de andere personages precies denken of voelen. Alles wordt gefilterd door haar blik: hoe zij in het leven staat, hoe ze zich verhoudt tot haar familie en hoe ze de kleinste dingen opmerkt. De manier waarop zij naar mensen en naar het dagelijks leven kijkt, is werkelijk prachtig. In kleine, soms bijna terloopse fragmenten beschrijft ze de momenten.
Als kleine tableaux-vivants van herinneringen en observaties ontvouwt het verhaal zich langzaam. Er zit iets heel verstild, intiem, aandachtig en heel liefdevol in. En juist daarin zit voor mij de schoonheid van dit boek. Alsof je even bij iemand aan tafel zit en getuige bent van kleine momenten die normaal gesproken ongemerkt voorbijgaan.