Elk verhaal heeft twee kanten en elke kan minstens twee verhalen

Ela is zwanger van een dochter en droomt er van om een boek te schrijven op basis van haar levenservaring waarin ze ook haar eigen inzichten in kan weergeven.

Dit boek heeft geen verhaal, nauwelijks structuur, is niet chronologisch en de schrijfstijl is wisselend. Het begint in het “nu” en dan haalt Ela herinneringen op uit haar jeugd, haar werk er haar gezin en geeft ze haar mening over tal van zaken. Het boek dat we aan het lezen zijn is het boek dat Ela wil schrijven, waarbij er opvallend veel raakpunten zijn met het leven van de schrijfster zelf. In hoeverre het autobiografisch is, is een open vraag. De vraag in hoeverre een schrijver het verleden en de gevoelens van anderen mag claimen blijft ook een open vraag.

Er worden heel wat vragen gesteld, een ervan is in hoeverre herinneringen moeten aanzien worden als vaststaande gegevens of als variabelen. Ze blijken inderdaad mettertijd ingekleurd te worden door eigen levenservaringen, door gesprekken met anderen, maar de vraag stelt zich dan ook of ze na verloop van tijd nog wel geloofwaardig blijven ?

Het moederschap is een ander item. De vader van Ella sterft als ze nog kind is en met haar moeder heeft ze geen warme band. Ze zegt als meisje over haar moeder : “… waarmee ze me duidelijk maakte dat ze niet in mijn hoofd kon kijken, wat ik zowel een geruststellende als een verbijsterende ontdekking vond.” (pag 92) Haar moeder was iemand die : “de behoefte om te rammelen aan de roestige normen van het dorpsleven” had (pag 90) Ze voelt zich toch verbonden tot deze vrouw, wat blijkt uit de stijl, die warm maar krachtig is. Eigen-aard-ig.

Op blz 178 staat een zin van meer dan een bladzijde lang waarin ze zich afvraagt waarom een vrouw in godsnaam zou willen overwegen om moeder te worden. Anderzijds worden de gesprekken met haar ongeboren dochter op een erg poëtisch en gevoelige wijze geschreven.

Door haar werk als cipier gaat ze anders kijken naar de mensen die opgesloten zijn. Als ze later als schrijfster lezingen gaat geven blijkt dat “De buitenwereld” echter vooral geïnteresseerd is in de “zware verhalen” – waar ze tegenover stelt dat het niet aan ons is om te oordelen. Als ze kennis neemt van een oud familiegeheim vraagt ze zich dan ook af of ze het recht heeft om haar vader te veroordelen of is haar familie, die alles zo lang verzweeg, mede schuldig ?

Dit boek is een verhaal over een vrouw met een zwaar leven, die telkens de kracht vindt om door te gaan. Na een toxische relatie wordt ze cipier in een mannengevangenis en zorgt ze voor haar broertje en haar gezin. Ik meen dat de schrijfster wil stellen dat, wat je ook meemaakt, je als mens niet moet blijven stilstaan maar in beweging moet blijven. Leer, interpreteer, maak fouten, en ga verder. Wat doe je als de grond onder je voeten wegvalt ? Wat doe je als alles in beweging komt ?

Een boek zonder verhaal, zonder antwoorden, geschreven in een wisselende stijl. Soms stoort het chaotische, soms is het plots veraf, maar het is veelzijdig, het doet je nadenken en gaat subtiel maar onweerstaanbaar onder je vel zitten.

Een poëtische kuitenbijter, met veel liefde geschreven.