Twee meisjes aan het strand

Met haar debuut De kinderen van Calais (2014) wist Lara Taveirne meteen te overtuigen, het boek werd bekroond met de debuutprijs. Net dat eerste werk heeft de schrijfster nu herwerkt. Na het beklijvende, waargebeurde verhaal Wolf kreeg ze van haar redacteur de vraag om haar debuut opnieuw uit te brengen. Wanneer ze het voorleesexemplaar herleest, begint ze te schrappen. Wat volgt is een hergeboorte, De kinderen van Calais wordt Meisjes van krijt. In een prachtig 'woord vooraf' vertelt Taveirne openhartig over de heruitgave. Het persoonlijke relaas greep me meteen vast, betoverd door haar meeslepende pen kon ik het boek niet meer wegleggen.

Lilith en Violaine, in elkaar verstrengeld als één naam, een onbreekbare vriendschap. Samen beleven ze zorgeloze dagen aan de kust van Noord-Frankrijk, hun thuis. Met Liliths moeder brengen ze uren door op het strand, moeder op een afgewassen, gebloemde handdoek, de vriendinnetjes op zoek naar schelpen. De mooie zomerdagen aan zee.
Tot een verbond dit idyllische bestaan splijt. Twee meisjes op het strand, niets blijft ongeschonden.

De titel Meisjes van krijt is alleszeggend, en wat een geluk dat de auteur deze heeft herzien. Krijt wist het verleden niet uit; het vervaagt slechts. Altijd blijft er een lijn achter, een tekening, stof dat zich vastzet in de tijd. Een thema dat via tijdsprongen doorheen het verhaal wordt verweven.

Taveirne kan vertellen, en dat doet ze hier met een zorgvuldig evenwicht. Haar vertrouwde pen blijft een feest voor de lezer. Metaforen sluipen naar binnen, bijna als verzen die onder de huid kruipen. Nooit te veel, precies gedoseerd. De verteller, het meisje, vindt een eigen toon om haar levensverhaal te delen, zonder het kant-en-klaar te strikken. Dat laat ze over aan de lezer, oordeel of begrip. Toch kan je niet anders dan de meisjes in je hart te sluiten. Meisjes van krijt… geen vluchtig verhaal, maar woorden die blijven.