Boeiende historische roman

In ‘Lichtval’ geeft Maarten Hijink een stem aan Hendrickje Stoffels, de vrouw die na Saskia een belangrijke plaats innam in het leven van Rembrandt. In september 1654 vertelt Hendrickje haar verhaal aan haar nog ongeboren kind. Vanuit dat vertrekpunt blikt ze terug op haar jeugd in Bredevoort, haar vlucht uit een leven getekend door armoede en de nasleep van de Tachtigjarige Oorlog, en haar weg naar Amsterdam waar ze Rembrandt beter leert kennen.

Aanvankelijk moest ik wennen aan de schrijfstijl die soms wat plechtig en bombastisch aanvoelt, maar dit bleek dat perfect te passen bij het tijdsbeeld. Het verhaal springt geregeld heen en weer in de tijd. Omdat Hendrickje haar leven vertelt via herinneringen, moest ik als lezer soms zelf de gebeurtenissen op hun plaats leggen. Dat zorgde af en toe voor verwarring, kostte een beetje doorzettingsvermogen, maar hield mijn nieuwsgierigheid tegelijk levend. Al snel werd ik meegezogen in de sfeer van de zeventiende-eeuw en de wereld rond Hendrickje en Rembrandt.

“Hendrickje, als jij ooit op een van mijn doeken staat, sterf ik tevreden.”

Maarten Hijink schetst mooi hoe een eenvoudig dienstmeisje, na het verlies van haar thuis en familie, terechtkomt in de kring van de kunstenaar. De briefwisseling met Rembrandt, het poseren voor zijn schilderijen en haar zoektocht naar een eigen plek… als lezer krijg je echt een goed beeld van de omstandigheden.

“Misschien hadden we de duisternis wel nodig om naar het licht te kunnen verlangen.”

Net als in andere romans over kunst die ik onlangs las, keren thema’s als licht en duisternis, kijken en gezien worden, steeds terug. Ik vond ‘Lichtval’ alvast een boeiende historische roman, graag gelezen!