Spoken word, poëzie, rap: het vloeit allemaal samen bij Kae Tempest

Ik heb ongetwijfeld nog heel wat gaten te dichten wat betreft het werk van spoken word-artiest, rapper, dichter en schrijver Kae Tempest. Een tijdje geleden kwam ik zowel op een streamingdienst als in de bibliotheek op zijn album – origineel voor zijn live performances geschreven – Let them eat chaos, terecht. Deze tekst dateert al van 2016 (als Kate Tempest). De combinatie stem op het ene medium en de tekst ook mee kunnen volgen in boekvorm, werkt goed voor mij omdat ik het niet gemakkelijk vind om dit op topsnelheid gebrachte lange gedicht te volgen in het Engels.

Het gedicht gaat over zeven buren die in dezelfde Londense straat wonen, en die – los van elkaar – om verschillende redenen getekend, gemarginaliseerd, eenzaam, gebroken, verslaafd, … geraakt zijn in hun leven. Sommige redenen en motieven zijn al herkenbaarder dan andere. Tijdens een nacht breekt er een zware storm uit en dat geeft hen de kans elkaar te ontmoeten. Opnieuw beschrijft Tempest een manier waarop mensen toevallig samenkomen en met elkaar verbonden kunnen raken.

Bij deze allround performer zit het ingenieuze vooral in de woorden die in elkaar lijken te vloeien, te botsen en rond elkaar te cirkelen - alsook in de lay-out van de bundel - en in de verschillende betekenissen die ze krijgen. Het ritme en de intonatie van het ingesproken album maken dit niet enkel een gedicht, maar een bijna totaalbeleving (het is nog niet live).

Tempest’s nieuwste roman Having spent life seeking ligt al klaar op mijn boekstapel. De aanbevelingen daarover klinken net wat té overtuigend.
[...]

The sickness of the culture
and the sickness in our hearts
is a sickness that’s inflicted

by the distance
that we share.

It was our bombes that started this war.

It rages at a distance,
so we dismiss all its victims as strangers,
but they’re parents and children
made dogs by the danger.
Existence is Futile so we don’t engage.

[…]

Trust is

trust is something we will never see

Till love is unconditional

The myth of the individual

Has left us disconnected lost
and pitiful.

I’m out in the rain
it’s a cold night in London

Screaming at my loved ones
to wake up and love more.

Pleading with my loved ones to

wake up
and love more.