Een boek als hard, koud, wit neonlicht. Goed geschreven, niet mijn ding.

“Kerozine - Adeline Dieudonné” ***

Dat Dieudonné kan schrijven wist ik uit ‘Blijf!’ dat me nieuwsgierig maakte naar meer.

Haar pen is vlijmscherp, de humor bijtend, de situaties absurd, de situaties nooit saai.

Nu bleef ik op mijn honger zitten. De humor was op het platte af, tussen de afzonderlijke verhalen was weinig samenhang – misschien is dat zo, is dat de anonimiteit ’s nachts in een tankstation. Misschien komen daar op dat uur alleen mensen met stukken aan…

Ik miste tederheid, verlangen, liefde waar alleen lust te vinden was. Hoop.

Nu al is, op Monica na, geen van hen blijven hangen. Ze slaagden er niet in mij ergens te raken.

Ik miste diepgang, waar ik slechts oppervlakkigheid en onverschilligheid vond.

Misschien kon ik die niet genoeg doorprikken…

Misschien had ik dit boek niet mogen lezen na het prachtige en diepzinnige ‘Ik zeg geen vaarwel’ en het indringende ‘Kantelpunt’ van respectievelijk Han Kang en Gabriel Tallent.

Het ‘temperatuurverschil’ was te groot.

Misschien las ik te snel, uitgehongerd naar ‘Wanneer komt het nu? Wanneer gaat het gebeuren?’ Maar het bleef uit.

En ik kon me niet ontdoen van de indruk dat dit boek zowel heel veel dikker als heel dunner had kunnen zijn, zonder dat het iets zou veranderen. Inwisselbare verhalen die weinig bijdroegen aan het geheel.

Sowieso ben ik geen fan van kortverhalen, ik krijg de tijd niet me te hechten. Toevallige passanten die me niet bij blijven. Misschien is dat voor anderen anders.

Misschien appreciëren zij de wat agressieve, provocerende stijl van Dieudonné wel.

Want schrijven kan ze. Ik zou haar alleen liever in míjn soort verhalen zien…