Yes!
Honey. Door: Imani Thompson.
Wow, wat een debuut. Indrukwekkend.
De laatste maanden las ik wel vaker boeken met een moordende vrouw als hoofdpersonage. En eerlijk, ik ga daar
wel goed op, hahaha. Die voorliefde is begonnen met Villanelle in Killing Eve en Ysra uit Honey heeft daar qua donkere humor en sarcasme wel iets met gemeen.
En ja, dit boek doet ook denken aan Hoe vermoord ik mijn familie maar Honey heeft nog een extra laag namelijk racisme. Dat maakt Thompson haar verhaal nog relevanter, urgenter en maatschappijkritischer. Hoewel het ook gewoon een heel mooi geschreven roman is. Soms is fictie meer activistisch dan non-fictie.
Klinkt misschien wat zwaar maar dat is het niet. Honey is meeslepend, grappig, ontroerend, vol personages die je hart verwarmen (Blake bijvoorbeeld) en/of levensecht geportretteerd worden. Door de setting en de verhaallijn kan Imani Thompson tal van actuele thema’s in haar verhaal opnemen terwijl het daarnaast ook super vlot leest en enorm verslavend is. Ik las het in één dag uit.
Dit boek schreeuwt om een verfilming, een vervolg of minstens meer van Thompson. Fan!
Synopsis
Een jonge verveelde docente aan de Universiteit van Cambridge begint foute mannen te vermoorden in naam van feministische en raciale solidariteit.