Bijzonder gelaagd verhaal

Na ‘De wand’ te hebben gelezen, een boek dat ik indrukwekkend mooi vond, was ik benieuwd naar ‘De mansarde’ van Marlen Haushofer.

‘Ik herinner mij de absolute stilte waarin ik eens had geleefd.’

De naamloze vertelster is gehuwd met Hubert en heeft twee kinderen. De mansarde is haar plekje waar ze zich kan terugtrekken, voornamelijk om te tekenen. Gedurende één week volg je haar dagelijkse leven. De komst van dikke gele enveloppen brengt een verstoring in haar routine. Wat is er in het verleden gebeurd? Die vraag wekt nieuwsgierigheid en geeft het verhaal een geheimzinnige ondertoon. Terugblikkend haalt de vrouw herinneringen op, denkt ze na over belangrijke gebeurtenissen en rekent ze af met het verleden.

“Alles is zoals het is en moet ook zo geleefd worden tot aan het einde. Aan mijn gepieker heeft niemand iets, ikzelf niet eens.”

Ik hou van de taal van Marlen Haushofer. Haar knappe observaties, sfeervolle beschrijvingen van de natuur en aandacht voor kleine dingen maken dat je dicht bij de denk- en gevoelswereld van de vrouw komt. ‘De mansarde’ is een bijzonder gelaagd verhaal waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, maar ondertussen toch heel wat beweegt. Eenzaamheid, familie, gevoelens en de zoektocht naar een eigen plek in het leven lopen als rode draden door het boek. Het vraagt misschien enige inspanning van de lezer om de diepere betekenis te ontdekken. Maar wie de tijd neemt en zich ervoor openstelt, vindt veel meer dan wat er op het eerste gezicht staat. En wat een mooie symboliek op die laatste bladzijde!