De genocide door de ogen van een kind

Gaby, 10 jaar, woont met zijn ouders en zijn zus in Burundi. Zijn vader is Frans, zijn moeder Rwandees. Hij heeft een gelukkige jeugd en is omringd door veel vrienden.

Maar hij begrijpt niet alles… en zijn ouders lijken een paar geheimen te hebben. Waarom wordt er thuis nooit over politiek gesproken? Waarom maakt haar moeder zich zo veel zorgen om haar familie in Rwanda? En wat schuilt er achter de ruzies tussen zijn ouders? Langzaam sluipen de spanningen van de volwassenen zijn kinderwereld binnen…

Na “Jacaranda” zette ik “Petit Pays” op mijn “lijstje”. Maar ik heb gewacht… ik wist dat dit verhaal veel zwaarder zou zijn.

Terwijl ‘Jacaranda’ vooral gaat over hoop en de wederopbouw van een gemeenschap na die vreselijke periode, dompelde ‘Petit Pays’ me echt onder in de oorlog. Het boek liet me intens voelen hoe het leven van een gelukkig gezin verwoest wordt door de onvoorstelbare wreedheden van de genocide.

Ook al kende ik de feiten, ik heb veel van dit boek geleerd. Het gaf die geschiedenis gezichten, en gevoelens die me zullen bijblijven.

Ik raad het iedereen aan, ook aan jongeren. Als je iets in het Frans ‘moet’ lezen, overweeg dan eens Petit Pays. Je zal er veel interessante, noodzakelijke en ontroerende elementen in vinden… Bovendien is het vertaald in het Nederlands én bewerkt tot een stripverhaal.

Wisten jullie trouwens dat Gaël Faye naast schrijver een heel populaire rapper is?