Een ode aan een 30-jarige liefde met al haar ups en downs
“Eigenlijk is het heel eenvoudig: ik ga bij je weg. Vijf woorden die iedereen begrijpt. Vijf woorden zijn genoeg, dan is het gebeurd. Je hoeft ze alleen uit te spreken.”
Zo begint dit boek van Julia Schoch.
Julia schrijft over een 30-jarige relatie, hoe de liefde verandert. Ze schrijft in de ik-persoon, we lezen haar gedachten, gevoelens, twijfels, worstelingen, herinneringen.
Ik vond veel herkenning in dit boek Ik werd terug gekatapulteerd in mijn (voorbije) relaties, herinnerde, mijmerde over hoe alles bij mij (ons) was gegaan. En dacht na over mijn huidige liefde.
Als ik eerlijk ben, heb ik in elke relatie (zowel de lange als de kortere) meermaals gedacht: hier stopt het, "ik ga bij je weg". Omdat verliefdheid vervaagt, passie uitgeblust geraakt, omdat je twijfelt aan jezelf of de ander, omdat je vertrouwen wankelt, omdat je de ander nooit helemaal kan kennen of begrijpen, omdat je bang bent jezelf te verliezen, omdat het (te) complex is, omdat je verlangt naar dingen die de ander niet kan bieden, omdat je evolueert, ieder apart, omdat in het leven nu eenmaal dingen gebeuren waar je geen grip op hebt. Of nog andere redenen of gedachten.
Maar vaak bleef ik toch (langer), kabbelde de relatie voort, flakkerde ze weer op of vond de liefde een nieuwe vorm.
Voor mij leest het
boek als een lange liefdesbrief, een ode aan een 30-jarige liefde met al haar
ups en downs.
Bovendien is de taal om van te smullen. Ik deel graag enkele mooie zinnen:
- “Ik vind ongelukkig zijn niet zo zinvol, zei je schouderophalend. Het is verspilling van energie.”
- “Als twee mensen van elkaar houden, geloof je eerst in een wonder. “
- "Blijft het leven zo
eenvoudig? vroeg ik. Natuurlijk, zei je. Ik lachte. O ja? Je keek me ernstig
aan. Daarna zei je: geen idee, maar ik wil het.”
- “Misschien is het sprookjespaar dat ik van ons maakte niet meer dan een verteltruc om ons door het leven te loodsen. Nee, om mij door het leven te loodsen.”
- “Als een koppige kleuter wilde ik het onmogelijke: in brand staan en tegelijk onkwetsbaar zijn.”
- “We waren al zoveel jaren bij elkaar, maar ik wist nog steeds niet wie van ons beiden het eenzaamst was.”
Benieuwd of mannen zich hier ook in kunnen herkennen. Dus mannen die dit lezen, laten jullie het me weten a.u.b.?
Synopsis
Een vrouw wil haar man verlaten en kijkt terug op de hoogte- en dieptepunten van hun relatie. Kan je iets wat zo lang heeft geduurd wel mislukt noemen?