Nog even goed!

Hamnet. De filmeditie. Door: Maggie O’Farrell.

Ik las Hamnet voor het eerst in 2020, tijdens de eerste lockdown. Dat moment paste zo goed bij het boek. Ik herinner me het lezen nog zo levendig. De vraag is dan of het verhaal 6 jaar later, in totaal andere omstandigheden, nog net zo aanslaat en het antwoord is: jawel!

Toen er berichten verschenen dat het boek verfilmd zou worden was ik blij én bang tegelijk. Want een verhaal dat je jarenlang in je hart meedraagt plots op het grote scherm zien valt meestal tegen. Hamnet, de film, viel heel hard mee.

En die mening draag ik niet alleen. Jessie was een meer dan fantastische Agnes. Hele cinemazalen huilden tijdens de prachtige verfilming. Ik was één van de weinige mensen die niet moesten huilen. Niet omdat ik geen hart heb, wél omdat ik al zo veel gehuild had bij het boek. En de woorden van O’Farrell me nog harder raakten dan de beelden van Chloé Zhao.

Fans van de film raad ik dan ook heel hard aan om het boek ook te lezen.

Twijfel je toch nog? Laat mijn recensie van 2020 je dan overtuigen:

Na het lezen van Ik ben ik ben ik ben, was ik weergaloos verliefd op Maggie. Nu houd ik van haar. Intens diep. Hamnet is een meesterwerk, een gouden kroon bezet met diamanten op 20 jaar schrijverschap.

Qua bezieling, zinderende taal, zinnelijke beschrijvingen doet Hamnet denken aan Het Moerasmeisje van Owens, aan Hall’s De komst van de wolven en Connely’s De meisjeskleedkamer. Qua verhaal lijkt het op niets dat ik ooit gelezen heb maar heeft het de blauwdruk van elk klassiek verhaal in zich.

We lezen het verhaal van Hamnet, de zoon van Shakespeare, die de inspiratie vormde voor het beroemde stuk Hamlet. Daarnaast is het ook het verhaal van Shakespeare zelf, Hamnet’s tweelingzus Judith, zus Susanna, de ganse familie, Stratford-upon-Avon in 1596. En bovenal is het de magistrale moeder Agnes die op magische wijze betovert.

Soms cirkelen we boven hun levens, als haviken in de vlucht. We zien de natuur met al haar prachtige details en bewoners, we nemen een kijkje in de hoofden van personages die levensecht worstelen, we ruiken en voelen de vuile drukte van Londen, we zien het onderbed dat niet meer wordt uitgeschoven, de eenzame schoenen die wanhopig wachten op hun eigenaar.

Soms duikelen we pardoes een wormgat in en volgen zo een vlo vanop een speels aapje tot in een kistje handgeblazen kralen gewikkeld in vuile doeken.

De pest die rondwaart is herkenbaar als vijand deze dagen. En toch voelt het lezen van dit boek bijna nooit beklemmend aan, eens je het zenuwslopende begin achter je gelaten hebt.

Agnes ziet dingen, hoort stemmen, voelt wat anderen (nog) niet weten. Ze geneest met kruiden die ze zelf kweekt. Maar niet alles valt te herstellen… Maggie heeft de kracht die Agnes bezit overgenomen. Ze heeft, nog meer dan in haar vorige boeken, de gave om je hart en ziel te beroeren, vast te grijpen, en je zo het verhaal in te sleuren.

Dit boek lees je in stapjes, omdat je de Hamnet-wereld niet meer wilt verlaten. Niet omdat die zo mooi, menslievend of meegaand is. Wel omdat hij intens is, zinnelijk, gelaagd en verslavend. Je huilt als het uit is, omdat het uit is.