Zo zo goed!

Ik ben een ferme feministe maar heb ook een ferme boon voor Tony Soprano en Tommy Shelby. Dat soort mannen vind ik om de één of andere reden woest aantrekkelijk. De series (The Sopranos en Peaky Blinders) zijn ook heel goed gemaakt. Er zitten ook stoere, sterke vrouwen in. Wat voor mij toch wel een groot pluspunt is.

En dan lees ik Gala en Zev en dat heeft alles wat die series ook hebben: een aantrekkelijke, foute, maar ook heel wijze en op zijn manier rechtvaardige man (Zev) en een intelligente vrouw die haar mannetje staat (Gala). Wat dit boek extra heeft is dat het vanuit beide hoofdpersonages hun blik wordt beschreven. Elk om de beurt komen ze aan bod, met een heel andere schrijfstijl en vaak ook een kijk uit een heel andere hoek. Net dat maakt het verhaal extra goed.

Ik begon ook na te denken over mijn vrienden van vroeger en hoe die ook nog op en af een rol in mijn leven spelen, elk op hun manier. Nostalgische mijmeringen over liefde, vriendschap, loyaliteit, afkomst, mijn oude buurt, schoolperikelen,… mijn hoofd duizelde soms. En dat doet een goed boek: het laat je anders naar je eigen leven kijken. Ik heb ook best wat dingen onderlijnd, waar ik extra over wil nadenken.

Het inkijkje in hoe de criminele wereld werkt qua drugstrafieken, geldtransporten (de halve dollar), telefoons in brievenbussen….is ook super boeiend.

Jannah Loontjens begeleidt schrijfgroepen in de gevangenis en dat merk je in dit verhaal. Haar inzicht in menselijke relaties, haar oog voor innerlijke werelden van mensen is uitmuntend. Haar personages zijn levensecht en veroveren stapje voor stapje je hart, hoe fout ze (soms) ook zijn. Niemand is helemaal goed of slecht en soms is het gewoon bijna onmogelijk om te ontsnappen aan het pad dat zich voor jou ontvouwt. En dat de gevangenis de enige plaats is waar iemand echt eens kan ontspannen is zo hartverscheurend.