Foe

Deze roman van de Zuid-Afrikaan J. M. Coetzee uit 1986 las ik n.a.v. de LOD muziektheater-productie Foe van Görges Ocloo met ook nog Josse De Pauw, Kristien De Proost en Rinus Martha Chaerle. Reeds in de Bijloke en nu op 11/02/2026 in de Bourla.

Het boek is een pastiche van Daniel Defoe's Robinson Crusoe uit 1719. Susan Barton spoelt als schipbreukeling aan op een eiland waar Cruso en de tongloze Friday zich al een hele tijd gesettled hebben. Na één jaar worden ze alle drie 'gered' door een voorbijvarend schip. Op weg naar Engeland overlijdt Cruso en Susan ontfermt zich over Friday. Ze vertelt haar verhaal aan Foe, die er een boek over zal schrijven. Maar zij is niet tevreden met wat hij er wil van maken. Zijn versie bevat te veel gefictionaliseerde zijsprongen en verzonnen geesten en strookt niet met haar realiteit.

Het laatste hoofdstukje van de roman is op zich echter ook een soort droomfantasie van Susan, waarin ze duikt naar het vergane wrak en samen met Friday opgenomen wordt en uitgespuwd door de monsters van de diepe zee.

Coetzee hanteert een verbluffende taal en stijl, een Nobelprijswinnaar waardig (2003).