Een memoir vol herkenning, die nog wat ademruimte had verdiend

In ‘Er is niks’ volgen we Elisabeth Lucie Baeten, intussen een Bekende Vlaming, doorheen haar leven. Een leven dat niet simpel blijkt te zijn: een decennialange zoektocht naar een (correcte) medische diagnose, een worsteling met mentale gezondheid, angstaanvallen en paniek.

Ondanks de zware thema’s leest het boek als een sneltrein. Elisabeth Lucie Baeten schrijft sterk, scherpzinnig en haar boek staat vol referenties waarin je je als millennial direct gezien voelt. Het voelt ook aan als een best ‘moedig’ boek, want ik denk niet dat veel mensen zo openhartig zouden schrijven over zo’n moeizaam medisch traject en wat dat allemaal (fysiek en mentaal) met je doet.

In het boek worden veel vormen van verlies (rouw) met elkaar verweven: rouw om de dood van familieleden, rouw om het verlies van vriendschappen, rouw om een lichaam dat niet meewerkt.

Op het eind van het boek komt er een soort ‘rode draad’ naar boven: een diagnose van hoogbegaafdheid én een autismespectrumstoornis. Ik vermeld het hier letterlijk, omdat Baeten hier in de media al open over gecommuniceerd heeft en het dus niet meteen een ‘spoiler’ is.

Net daar knelt voor mij dit boek. Het voelt aan als een zak puzzelstukken die we krijgen en helemaal op het eind van het boek krijgen we de prent te zien die we moeten samenleggen. Maar net dan stopt het bruusk. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het boek op zeer korte tijd geschreven is en dat een uitgestelde deadline een hulp had kunnen zijn om nog wat zaken uit te diepen.

Desondanks dit minpunt zou ik dit boek zeker aanraden voor (1) millennials die (2) worstelen met rouw of (3) medische klachten waarin ze al jarenlang (onterecht) niet geloogd worden en (4) personen – en dan voornamelijk volwassen vrouwen – die twijfelen of ze een autismespectrumstoornis zouden kunnen hebben. Ik denk dat dit boek – dat voor mij meer een ‘memoir’ dan een non-fictieroman is – voor deze personen zeer waardevol kan zijn. Ik herkende me er alleszins sterk genoeg in om de zeer persoonlijke verhalen te kunnen omturnen tot grotere lijnen – maar ik vrees dat dit voor andere lezers potentieel moeilijker zal kunnen zijn. Een memoir vol herkenning, die nog wat ademruimte had verdiend.